دختر فاطی خانوم

مسخ

چون عنکبوت پير

بر گرد خويشتن،تاری تنيده است

تاری ز بی کسی

تاری ز انزوا

*

در اين حصار تيره و جانکاه انزوا

آرام و بی صدا

آهسته مسخ می شود

انسان قرن ما!

 

 

   + زهرا ; ۸:۳۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/۱٠/٢٤
comment نظرات ()

 

عابد به دعای خويش،حج می طلبد
درمانده بند غم ،فرج می طلبد
آن فيض حضور خواهد،اين رستن خويش
دل،کعبه ثامن والحجج می طلبد


 

   + زهرا ; ٥:٢۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/۱٠/۱٤
comment نظرات ()

 

چقدر دردناک است شاهد اين همه مصيبت بودن. ديدن وضع وحال زنی که برای بيرون آوردن کودکانش خاک را با سر پنجه اش می خراشد.
پيرمردی که بر کاشانه ی بر باد رفته ی خود می نگرد. خانواده ی ابرومندی که بايدلباس و پتوی کهنه هديه شان کنی .

مهبان

 

   + زهرا ; ۸:٤٥ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/۱٠/٦
comment نظرات ()

 

زمستان است و من در زير کرسی             کنم با جملگی احوال پرسی
آقا احوالتان خوبست يا خير؟                     به مسجد ساکنيد يا گوشه دير؟
دلم شلغم طلب کرده مع الآش                  سقانا چای داغاْ جون داداش
بده کیبرد من را جون زهرا !!                      کنم سیر افق ، خورشید و مه را
بیا تا جمله ها را من کنم ثبت                   دو صد گفته تماماْ گنگ و بی ربط
کجایم کمتر است از خوبرویان؟                   زخیل مردم و دانش پژوهان؟
مگر ابروی من کمتر ز طاق است؟               صدایم گربه ای یا شکل واق است؟
زنخدانم مگر چاله ندارد؟                           مگر زهرای من خاله ندارد؟
دو گوشم بیشتر از حد دراز است؟             دهانم تا دو گوشم باز باز است؟؟
هوس دارم که چون سعدی و حافظ             بگویم شعرها بی خط قرمز
هوس دارم شوم دکتر حسابی                  نویسم از براتان من کتابی
کنم تفسیر عرفانی ز اشعار                      فرستم جمله را در برج و اقمار
انیشتین را بپیچم من فتیله                      کنم بر کتف و کولش بنده پیله
هنر پیشه شوم چونان براندو                    کشم هفت تیرها چونان کماندو
دلم خواهان یک صد تن دلار است              به آستینم دو صد افعی و مار است
دلم از عشق مه رویان کباب است              دلم در فصل  طفلی و شباب است
هوای قهوه،کافی شاپ دارم                     زعشقش در کمر من تاب دارم
بیا تا چت کنیم درباره درس                      بدون بیم از بابا و بی ترس
بیا تا من بپرسمasl لطفاْ                          کنم آغاز گل گفتن، شنفتن
بيا يک بستنی مهمان من باش                بيا ساکن بر اين مژگان من باش
فريبت می دهم من با زبانم                     به زيبايی الفاظ و بيانم
پس از چندی خودم گولت بمالم                ز درد عشق و مهجوريت بنالم
به ناگه می شوم جيم،يا شوم غيب          به حرف و طعنه بر تو میزنم عیب
چو هستی ساده دل حقت همینه             چرا؟چون نصف قدم در زمینه
مخور گول مرا خانم!منم شر                     کنم صدتا جوان را بنده چون خر!
اگر من را محل نگذاری ای دل                    منم این حقه بازی می کنم ول
روم در زیر بازار حسن شیر                       کنار لوتی و رمال و جن گیر
دوباره میکنم دس رشته آغاز                    بخوانم بنده دردشتی و آواز
مچل سازم فریبرز و غضنفر                       کله بردارم از راس ستمگر
شود این دشنه یک اسباب قمپز                وسیله از برای ایست و ترمز
اگر فاطی به من بدبین نباشد                   به چشمش شیشه زرین نباشد
چو آیم خانه،سازش کوک باشد                به دستش قرقره با دوک باشد
برای گردنم شالی ببافد                           به نزد دیگران هرشب به لافد
بگوید همسرم یک با مرام است!              برای بنده او چونان غلام است!
همیشه دست پر آید به منزل                   خریده بهر من صد چیز قابل
نمیدانند مردم کاین دروغ است                 فقط تبلیغ و لاف و حرف و بوق است
ز فردا احترام من شود بیش                    شود کم طعنه و هم نوش و هم نیش
زیاده عرض باشد بس جسارت                کند تحریک اندوه و حسادت
بگویم بی خیال و زت زیاده                     روم تا بنده منزل ،من پیاده


 هرکس شاعرش رو نميشناسه ميتونه از قلی بپرسه! 

 

   + زهرا ; ٤:۱٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٢/۱٠/۱
comment نظرات ()