دختر فاطی خانوم

 

ساقی بيار باده که ماه صيام رفت

                                                   درده قدح که موسم ناموس و نام رفت!

وقت عزيز رفت بيا تا قضا کنيم

                                                   عمری که بی حضور صراحی و جام رفت

مستم کن آنچنان که ندانم ز بيخودی

                                                    در عرصه خيال که آمد کدام رفت

بر بوی آنکه جرعه جامت به ما رسيد

                                          در مصطبه دعای تو هر صبح و شام رفت

دلرا که مرده بود حياتی به جان رسيد

                                                    تا بويی از نسيم يمش در مشام رفت

زاهد غرور داشت سلامت نبرد راه

                                                    رند از ره نياز به دارالسلام رفت

نقد دلی که بود مرا صرف باده شد

                                                     قلب سياه بود از آن در حرام رفت

در تاب تو به چند توان سوخت همچو عود

                                                       می ده که عمر در سر سودای خام رفت

                                ديگر مکن نصيحت حافظ که ره نيافت

                                  گم گشته که باده نابش به کام رفت

   + زهرا ; ۱٢:٢۸ ‎ق.ظ ; ۱۳۸۳/۸/٢٤
comment نظرات ()